Een dagje Frankfurt

Afgelopen woensdag was ik in Frankfurt. Niet om bij de ECB op bezoek te gaan, maar om met Duitse institutionele beleggers te praten. De mensen met wie ik sprak, beleggen in Nederlandse aandelen en vooral in Nederlandse covered bonds. Een aantal dingen viel op.

Ten eerste waren mijn gesprekspartners heel aardig op de hoogte van wat er momenteel in Nederland allemaal gebeurt: de verkiezingen, de problematiek rond de hypotheekrenteaftrek in de huizenmarkt in het algemeen, de pensioenproblematiek. Ik had nog niet eerder meegemaakt (en ik loop toch al wel wat jaartjes mee) dat Duitse beleggers zich zo in de gang van zaken bij ons hadden verdiept.

De reden voor al deze aandacht is wel duidelijk, maar ik had het mij misschien onvoldoende gerealiseerd. Kijk, sommige beleggers zijn gebonden aan het beleggen in vermogenstitels van hoge kwaliteit. Nu de kredietwaardigheidsstatus van veel landen al maar wordt verlaagd door de rating agencies, wordt papier van hoge kwaliteit steeds schaarser. Het gevolg is extra vraag naar zulk papier, in dit geval Nederlands papier. Dat betekent dan ook dat zulk papier een premie doet, dat beleggers bereid zijn er relatief meer voor te betalen en dat betekent lagere financieringskosten voor de Nederlandse overheid en het bedrijfsleven.

De Nederlandse overheid heeft een tripple A rating bij de kredietbeoordelaars. Maar eerder dit jaar werd de zogeheten outlook door de twee belangrijkste beoordelaars op negative gezet. Dat betekent dat ze overwegen om onze kredietwaardigheidsstatus te verlagen. De reactie in ons land was een tikkeltje onverschillig. Zo van: ‘ach, dat maakt niet zoveel uit, een iets lagere rating is ook mooi en toen de VS vorig jaar met een verlaging van de rating werd geconfronteerd, had dat geen negatieve gevolgen voor de Amerikaanse rente.

Nederland is niet de VS. Dat land is, hoe je het ook wendt of keert, de ultieme safe haven voor internationale beleggers. Dat zijn wij niet. Natuurlijk is het onzin om te beweren dat een verlaging van onze kredietwaardigheidsstatus een ramp zou zijn. Maar nu er steeds minder papier is van de hoogste kwaliteit, heeft het hebben van de hoogste status steeds meer waarde. Hopelijk voert de nieuwe regering een beleid dat onze triple A status bestendigt.

Rumoer
Ik kreeg ook nogal wat vragen over de uiteenlopende plannen die de politieke partijen in de campagne presenteren. Daar zat men toch met een zekere verbazing, verwondering en zorg naar te kijken. Ik heb mijn gesprekspartners uitgelegd dat het aantal partijen dat bij ons aan de verkiezingen meedoet en een serieuze kans heeft op kamerzetels heel hoog is. Met zoveel partijen moet je in de campagne je stem wel verheffen als je gehoord wilt worden. Voor de verkiezingen gaat het erom je te onderscheiden. Maar na de verkiezingen verandert de dynamiek honderdtachtig graden. Iedereen weet dat er een coalitie gesmeed moet worden en waarschijnlijk uit tamelijk veel partijen. Wie na de verkiezingen invloed wil hebben, moet juist bereid zijn compromissen te sluiten, dan verdwijnen de extreme posities en de grootste verschillen kunnen worden overbrugd. Mijn gesprekspartners hoorden mij geduldig aan. Je kon ze zien denken dat daar wel wat in zat maar dat de zorgen die ze hebben over wat er na 12 september gaat gebeuren, nog niet zijn verdwenen.

Geef een reactie